BEN HERŞEYDEN O BENDEN

Hayatta bir dediklerini ikiletmediğimiz nadir insanlar vardır.O da bunlardan biriydi ve bunun fazlasıyla farkındaydı.Giderek istekleri artıyor ve bu istekleri karşılamak onu kırmamak adına kendimden gereğinden fazla ödün veriyordum.Neden? Çünkü haddinden fazla seviyor ve değer veriyordum.Evliliğimizin ilk zamanlarında hoşuma gidiyodu demek ki oda bana değer veriyo ki hep yanında olmamı ve ondan başkasına fazla zaman ayırmamı istiyo diye düşünüyodum fakat zamanla asıl amacının beni yapayalnız bırakıp sadece bütün merkezimin o olmasını istediğini anladım uzun zaman alsada yinede anladım.İlk başta işimi değiştirdim sırf o istedi diye.Sonra yavaş yavaş arkadaşlarımdan,dostlarımdan,evimden,ailemden ve akrabalarımdan vazgeçtim.Tek isteğim onunla mutlu olmaktı ve dış etkenler buna zarar veriyosa pekte önemleri yoktu diye düşünmüştüm.Kendimi ona,onun sevdiği,hoşlandığı şeylere adadım ama bu da onu mutlu etmeye yetmedi.Ne yapcamı şaşırır bi haldeydim ve çevremde dertleşebileceğim kimse yoktu ve o da benden her geçen gün biraz daha uzaklaşır olmuştu.O sıralar çalışmıyodum evdeydim hep oda çalışmıyodu ama sürekli arkadaşlarıyla vakit geçiriyo benden uzak duruyodu.Bu durum oldukça canımı sıktı ve nasıl düzelticem diye düşünürken birden bire aklıma ufacık çok tatlı ve yumuk yumuk bişey geldi evet ufacık bi kedi yavrusu alıp birikmiş bütün sevgimi onda harcamayı istedim ve bi pet shopa gittim bi tane buldum bi haftalık daha gözlerini bile tam anlamıyla açamayan,kapkara,yeşil gözlü ve yürüdüğünde göbeği yere değen bu tatlı yavruyu aldım.O kadar minik ve şeker bişeydiki bi anda ona öylesine bağlanmıştım ki sanki benim bebeğimmiş gibi olmuştu.Geceleri kulağıma gelir miyyy miyyy diye bi ses çıkarır ve bende kalkar sütünü ısıtır biberonuyla onu emzirirdim.Hatta öylesin bebeğim olmuştu ki bi sabah uyandığımda bi de ne görüyim resmen yastığıma kusmuştu ama herşeye rağmen asildi kapkara ve panter gibiydi bu yüzden ismini asil koymuştuk.Bu şekilde günler geçti.Asil büyüdü tam 9 aylık olmuştu ben bütün günümü onla geçirdiğim için bana çok alışıktı çok mutlu ediyodu bu durum beni.Eşimde bu durumdan hiç hoşnut değildi bi bahane buldu ve bütün karşı çıkmalrıma rağmen beni pes ettirdi ve kedimden vaz geçmeye ikna ettirdi.Yine yapayalnız kalmıştım ve yine onun istediği olmuştu.Bense sadece onu mutlu etmek için herşeyden vazgeçmiştim.Bunca şeyden sonra nemi oldu.BEN HERŞEYDEN vazgeçen O BENDEN vazgeçen oldu.....

NEDEN BU KADAR ZOR OLMAK ZORUNDA

Hayat kısa evet peki biz insanlar mutlu olmak konusunda neden bu kadar seçiciyiz? Aslında çok basit olan bu mutluluğu neden bu kadar zorlaştırıyoruz? Mutlu olmak herkesin istediği birşey mesela çocuklar çok ufak şeylerden mutlu olmayı becerebilirken biz büyükler neden hep daha fazlasını isteriz ki? Benim için mutluluk sevdiğim insanla başbaşa hernerde olursa olsun eğlenceli vakit geçirmekken,yakın çevremdeki bi tanıdığım için mutluluk sevdiği insanın onu pahalı bi restoranda şık bi akşam yemeğine çıkarmasıymış. Ne yani önemli olan sevdiğin insanla beraber olmak değilmi evde olduğunda yada samimi bi balık ekmekçi de mutlu olamıyomusun? İnsanları mutlu etmekte çok zor...Mesela bi yerde çalışıyosun bi proje yetiştirmek için geceni gündüzüne katıyosun,projeyi sunacağın ana kadar herşey mükemmel ama istenmeyen ve beklenmeyen bi aksilik oluyo ve biraz zorlanıyosun projeyi firmaya sunuyosun firma olumlu yada olumsuz haberini vermek için senden bikaç gün mühlet istiyo bu bekleme sürecinde patronun o aksaklıklar yüzünden demediğini bırakmıyo sonuç 3 gün sonra firmadan olumlu cevap geliyo firma mutlu patron mutlu ama sen o kadar tatavadan sonra mutlu olmaya mecal bulamıyosun insanlar hata bulmak istediklerinde ve birini üzmek konusunda hiç zorlanmıyolar, ama birini takdir etmek ve onu mutlu etmek konusunda çok tedbirliler ...Peki NEDEN BU KADAR ZOR OLMAK ZORUNDA....